İsmetBarutcugil

Kütüphanemden Seçmeler 4

W. Chan KIM ve Renée MAUBORGNE, 2005 yılında yayınladıkları Blue Ocean Strategy (Mavi Okyanus Stratejisi) adlı kitaplarında stratejik yönetimde rekabetin oynadığı varsayılan merkezcil rolü tartışmaya açmışlardır. Yazarlar, 15 yıldan uzun süren bir araştırma ve 100 yıldan daha uzun bir süreye ait verilerin incelenmesiyle fırsatları en üst düzeye çıkaracak ve riskleri en alt düzeye indirecek yeni bir stratejik yaklaşımın arayışı içinde olmuşlardır. Onlar, büyük şirketlere ve başarı öykülerine değil büyük dönüşümlere yol açan stratejik eylemlere odaklanmışlar ve bu eylemlerin ortak özelliklerinden yola çıkarak yeni bir stratejinin oluşturulması ve uygulama yollarının geliştirilmesi üzerinde çalışmışlardır.

Bir sektörde rekabet eden firma sayısının uzun dönemde kârlılığı olumsuz etkilememesi gerektiğini düşünen yazarlar, firmaların rekabete girmeksizin kârlarını büyütebilecekleri yeni pazarlar bulabileceklerini öne sürmektedirler. Bu görüş, rekabetin en önemli pazar koşullarını belirleyici güç olarak kabul edildiği ekonomik kavramlara dayalı rekabetçi stratejiyle çelişmektedir. Rekabetçi stratejiler, şirketlerin diğer şirketler rekabete odaklanmayı ve bu şekilde üstünlük kazanmayı temel amaç olarak görmektedirler.

Oysa, Mavi Okyanus Stratejisi, genellikle giderek küçülen pazar talebini paylaşmak ve rakiplerle Kızıl Denizlerde savaşmak yerine, tümüyle yeni pazarlar (Mavi Okyanuslar) yaratarak rekabetten kurtulmakla ilgilenmekte ve rekabetin olmadığı, bir anlamının kalmadığı pazarların yaratılmasına odaklanmaktadır.